Karkonoski Park Narodowy

Najcenniejsze szlaki przyrodnicze Karkonoskiego Parku Narodowego

Podstawowe informacje

  1. Rok utworzenia 1959,

  2. Powierzchnia 5575 ha w tym lasów 3828 ha

  3. Ochrona Pcisła 31%, ochrona częPciowa 68% powierzchni

  4. Adres dyrekcji: ul. Chałubińskiego 23, 58-570 Jelenia Góra, tel./fax. (0-75) 755 33 48, 755 37 26, 

  5. e-mail: kpnmab@friko.internet.pl,    

  6. DługoPć szlaków turystycznych 112 km

  7. Frekwencja turystyczna w 1998 1 mln. osób

Przyroda


Karkonoski Park Narodowy został powołany dla ochrony polskiej częPci Karkonoszy, najwyższego pasma Sudetów. Ciągnie się on doPć wąskim pasem wzdłuż granicy polsko-czeskicj. Karkonosze mają charakter potężnego wału wznoszącego się ponad 1000 m ponad Kotlinę Jeleniogórską. W przeciwieństwie do raczej monotonnego grzbietu, zbocza Karkonoszy mają bardzo bogatą rzeźbę, obfitującą w formy polodowcowe włącznie z niewielkimi jeziorami. Polska częPć Karkonoszy zbudowana jest w większoPci z granitu. Jedynie częPć wschodnia, począwszy od Śnieżki, zbudowana jest ze skał metamorficznych. Specyficzne cechy granitu umożliwiły powstanie licznych form skalnych o fantastycznych kształtach, które stanowią ważny składnik karkonoskiego krajobrazu. W Karkonoszach rozwija się typowy dla gór piętrowy układ roPlinnoPci. Pogórze sięga do 500 m n.p.m. W enklawach parku "Góra Chojnik" i "Wodospad Szklarki" można zobaczyć niewielkie fragmenty ocalałych łęgów i grądów. W dolnym reglu rozciągającym się do wysokoPci 1000 m n.p.m. rosły dawniej buczyny i bory mieszane z udziałem Pwierka. Znacznie bardziej naturalne są górnoreglowe bory Pwierkowe sięgające do wysokoPci ok. 1200 m n.p.m. Piętro subalpejskie wznoszące się powyżej granicy lasu do wysokoPci ok. 1450 m n.p.m. jest najcenniejsze z przyrodniczego punktu widzenia, tu koncentrują się rzadkie gatunki i zbiorowiska. Najbardziej rozpowszechnionym w tym piętrze zbiorowiskiem są zaroPla kosodrzewiny, które tworzą w wielu miejscach kilkumetrowej wysokoPci gąszcze. Na spłaszczonym grzbiecie Karkonoszy utworzyły się w piętrze subalpejskim torfowiska, z właPciwymi im zespołami roPlinnymi. Piętro muraw alpejskich jest ograniczone do najwyższych wzniesień (Śnieżka, Wielki Szyszak), ale jego występowanie znacznie podnosi różnorodnoPć biologiczną parku. Ogółem flora naczyniowa polskich Karkonoszy liczy ok. 900 gatunków, mszaków zanotowano 450 gatunków, a porostów ok. 400. Liczne gatunki roPlin karkonoskich to botaniczne rzadkoPci. Fauna Karkonoszy nie jest szczególnie bogata, zalicza się do niej ok. 40 gatunków ssaków, ok. 100 gatunków gniazdujących ptaków i po 4 gatunki gadowi ryb, oraz 5 gatunków płazów. Przyroda Karkonoszy jest chroniona nie tylko po polskiej stronie. Do Karkonoskiego Parku Narodowego dołączył w 1963 r. znacznie większy park narodowy po stronie czeskiej. Bliska współpraca obu instytucji pozwoliła na utworzenie w 1992 Transgranicznego Rezerwatu Biosfery "Karkonosze".


Turystyka

Karkonoski Park Narodowy należy do najliczniej odwiedzanych w Polsce, o każdej porze roku. Na terenie parku uprawiana jest piesza turystyka rekreacyjna, krajoznawcza i kwalifikowana turystyka górska. Otwarcie turystycznych przejPć granicznych znacznie poszerzyło możliwoPci organizowania atrakcyjnych wycieczek. Turystyka narciarska ma niewielką popularnoPć, natomiast rekreacyjne narciarstwo zjazdowe jest uprawiane na skalę masową dzięki istnieniu wyciągów na Szrenicę i Kopę. Noclegi dla turystów na terenie parku oferuje 6 schronisk PTTK, a bardzo bogata baza noclegowa znajduje się w leżących u podnóża gór miejscowoPciach wypoczynkowych. Dojazd w bezpoPrednie pobliże parku jest łatwy, zarówno komunikacją kolejową, jak i autobusową.



Polecany szlak

Wycieczkę rozpoczynamy w Karpaczu w pobliżu koPciółka Wang i podążamy niebieskim szlakiem najpierw do Małego Stawu, a potem na Równię pod Śnieżką (torfowiska), gdzie spotykamy znaki czerwone. Za znakami czerwonymi osiągamy szczyt Śnieżki, wracamy następnie drogą jezdną z powrotem na Przełęcz pod Śnieżką, skąd rozpoczynamy zejPcie czerwonym szlakiem przez Kocioł Łomniczki. W dolinie spotykamy żółty szlak, który doprowadza do centrum Karpacza. Trasa ta stwarza możliwoPć zapoznania się z typowymi elementami przyrody parku i jest atrakcyjna pod względem turystycznym. Na jej pokonanie trzeba przeznaczyć 9-10 godzin, wliczając obserwacje przyrodnicze i odpoczynki. DługoPć trasy ok. 17 km, suma podejPć ok. 800 m. W schroniskach można kupić posiłek. Należy być przygotowanym na możliwoPć załamania pogody i dużą różnicę temperatur między Karpaczem i Śnieżką